ÖMRÜMÜ YEDİN BE OĞLUM...

Dün akşan iş çıkışına yakın annem aradı, bana geleceğini söyledi telefonda. Bende bu hafta patronun gözünde izinliyim ya ,işden erken çıkıyorum , geç geliyorum şeklinde bir hafta geçiriyorum. Neyse , anneme dedim , iyi o zaman bende 17:30 arabasına binersem 18:15 gibi evde olurum, Tolga yıda dedesi alıyor okuldan, kayınpederimide ararım, zaten okul 17:50 de dağılıyor, evin oraya gelene kadar 10 dk. geçer, 15 dk.da kapımızın önünde oyalanılırlar, evde buluşuruz.

Plandaki gibi ben 17:30 da otobüse bindim, hatta biraz daha erken gidebileyim diye farklı otobüslere bineyim dedim. Saat 17:50 de yani tam okulun dağılış saatinde kayınpederimi aradım. Konuşma aynen şu ;

- Baba , napıyorsun.

(Baştan fire verilmemeye çalışılıyor)

- İyiyim .

-Çıktımı oğlan.

- Burcuuu, Tolga çıkmış okuldan , göremedim ben, şimdi yolda koşturuyorum, nerde bilmiyorum.

O an kafamdan aşağı kaynar sular döküldü , dilim tutuldu, kalbim sıkıştı, sadece beni arayın diyebildim, kapadım telefonu.

Otobüsten atayım dedim kendimi , nereye atıcam, atsam en fazla arkadan gelen diğer otobüse binicem, oda ne zaman gelir ?

O otobüsü sırtımda sanki ben taşır gibi yola devam ettim,bir yandan nasıl dualar ediyorum, Allahım sen onu koru , bişey gelmesin başına diye. Bu arada komşumu aradım, anlatıyorum ya bizim apartmanda, çocukları ile Tolga arkadaş, hepsi aynı okuldalar, belki o karşılaşmıştır diye , yok oda açmıyor telefonunu .Aradan 10 dk. falan sonra (ama bana sanki günler geçmişcesine uzun gelen bir 10 dakika) telefonum çaldı, baktım kayınpederim, besmelelerle açtım telefonu ,

- Burcu , merak etme, bizim eve gitmiş, annen aradı şimdi.

- Tamam ben geliyorum size baba,

dedim kapadım telefonu, ama bu sefer bende bir sinir boşalması yaşandı, eli ayağım titriyor, midem bulanıyor, bide salak otobüs sözde kısa olsun diye bindik, taaa arka sokakları falan dolaşmaz mı ? Ama belkide iyikide dolaştı bu arada benim o sinirler yavaş yavaş toparlandı , yoksa Tolga yı o sinirle eve gidince duvara yapıştırmayı düşünüyordum.

Neyse, ulaştım kayınvalidemlere , girdim, yazık kayınpederimin yüzü hala sapsarı oturuyor, kaynanam , çok üstüne gitme ben çok söylendim,üzgün zaten oda dedi. Dedim, valla dua etsin ki azıcık yatıştım yoksa dövmeye o kadar karşı olan ben, dedim canını yakayım ki bir daha aklına estiği gibi davranmasın.

Efendim, benim uyuşuk oğlan, zil çaldığı gibi fırlamış okuldan (her zaman en arka çıkar) , o arada belki bir dakika falan geç kalmış olabilir dedesi, ama komşumun dediğine göre, ben okula gittiğimde dedesi ağacın altında (okul çıkışında buluşma yeri) bekliyormuş. Nasıl buluşamadılar anlamış değilim ama Tolga nın ifadesine göre , ben dedemi bekledim (bence atıyor) , bakmış ki dedesi yok , çıkmış gelmiş. Kayınpederim, beklemiş beklemiş bizim oğlan yok , sınıfa çıkmış belki oyalanıyor diye, sınıfta bir tek öğretmen var, oda nasıl olur hep beraber çıktılar burdan arkadaşları ile deyince adamcağız kendini sokaklara atıyor, yolda komşumu görüyor, o kadıncağızda hemen çocuklarını eve bırakıp tekrar okula kadar gidiyor Tolga arıyorlar.Apartmandan bir iki kadın daha duyuyor, herkes sokaklarda kalıyorlar.

Bu arada babannesinin ağzından anlatayım dinleyin.

Kadıncağız, saat 18:00 da evinin zili çalıyor, normalde 18:15 i buluyormuş dedesi ve Tolga nın gelmesi eve (eşşek normalde ağır aksak yürür, nasıl öyle becermiş hızlı yürümeyi), şaşırıyor, açıyor kapıyı, bakıyor ki Tolga elinde birde ekmek var.

- Bak babanne akşam ekmeğimizide aldım , (nerden akıl etsin sen deli oğlan ) demiş.

Kadıncağızda sanmışki her geceki gibi dedesiyle gelirken yoldan ekmek aldılar, dedesi aşağıda takıldı Tolga da eve çıktı. Eee oğlum deden nerde demiş. Ben okulda onu görmedim kendim geldim deyince kadıncağız hemen telefona yapışıp dedeyi arıyor oğlan geldi diye. Adamcağız artık oyun parklarına bakıyormuş :( Bu arada tekrar okula kadar giden komşum geri dönüşte kayınpederimi göremeyince sora sora onların evini buluyor, bakıyorki Tolga babannede oda evine gidiyor. Gece Allah razı olsun demek için aradığımda, başım çatlıyor çok fena oldum, çok korktum Burcu dedi. Canım yaa, komşular geçmiş olsuna kapıya geldiler, hatta her gelen dedeniz çok fena olmuştu deyince baktım Tolgada başladı , nolmuş dedeme diye paniklemeye.

Dövmedim Tolga yı ama çok fena bağırıp kızdım ve birazda kulağını çektim, küpe olsun bu kulağına diye. O ağladı ben ağladım, gece anneme anlattım, Allahtan oda o hengameye gelmemiş, gelipde sokaklarda Tolga aranıyor diye duysaydım komşularından ,düşer bayılırdım diyor. Ben durdukça gece afaganlar bastı, 2-3 kere kayınpederimi aradım, sonuçta Allah razı olsun en paniği korkuyu o yaşadı ki üstelik kalp ameliyatı geçirmiş bir insan. Yazık onlarda bana, hadi korkmada seninde hastalığın tekrarlamasın diyorlar.

Babannesinin dediğine göre aslında Tolga o kadar mutluymuş ki, kendi başına geldi hatta ekmek bile getirdi eve. Dedim oğlum seni buradan salsam sen ananene bile gidersin, olay o değil, ben biliyorum senin gelip gidebileceğini ama bak anlaşma öyle değildi, biz o ağacın altında bululacaktık, oraya deden olmasa ben, ben olmasam, babannen,amcan,baban,ananen biri biri gelir mutlaka kimse seni okulda bırakmaz. Gerekirse sabaha kadar bekliyeceksin sen o ağacın altında mutlaka seni tutki asla olmazya gelmedik almaya, bir öğretmenin seni görür ve mutlaka bize ulaşır, gelin çocuğunuzu alın diye vs.vs. anlattım, anlattım...

Allahım anlattıkça korkuyorum ve bir daha herşeyin hayırlısı diyorum, iş bakımından yani, artık oğlan büyüdü, zapdetmek zorlaşıyor, o dedeye, babanneye yazık, bu yaşta insanlar uğraşıyorlar, en azından ben durayım başında çocuğumun, zaten diğer iş ile ilgili görüşme hafta sonuna kaldı, benim tek şartım saatleri olacak anlaşırsak, artık oğlanı ben almak istiyorum okuldan.

Allahım kimseyi evladı ile sınamasın, çok korktum çookkk...