Tarih 24.11.2001 , bundan tam 5 yıl önce, saat sabah 5 - 5:30 , Tolga daha 3,5 aylık, küçük odada yatağında yatıyor, bende onun yatağının yanındaki çekyatta , babamızda yatak odasında. Tolganın acı feryadıyla fırlıyorum yataktan, şimdiye kadar hiç öyle acı acı bağırarak uyanmamıştı uykusundan, Memoli Besmeleler çekerek geliyor odasından yanımıza. Tolgayı kaldırıyorum yatağından, kucağıma alıyorum, biraz gezdiriyorum,bakıyoruz ateşi falan yok, oda biraz sakinleşiyor. Hemen meme emzirmeye başlıyorum, bilemiyorum ki Tolgamı emzirmek için son kez kucağıma aldığımı, bilemiyoruz yavrumun son kez anasının sütünü emdiğini.. Memoli odasına dönüyor , Tolga uyur uyanık emmeye devam ederken sabah ezanları okunuyor. Öyle bir okunuyorki ezan, sanki tüm tüylerim diken diken oluyor, içim yanıyor, ağlamaya başlıyorum. Tüm kalbimle, 17 gündür kalp ameliyatı sonrası yoğun bakımda , makinalardan destek alarak yaşamaya çalışan babam için ve onu 1 ay boyunca bir dakika kapısından ayrılmayarak , geceleri yerlere kartonlar sererek üzerinde uyumaya çalışan annem için dua ediyorum. - Allahım ne olur şu okunan ezan seslerini babamla annemede duyur hayırlısıyla diyerek ağlıyorum. Ezan bitiyor, Tolga artık uyuyup memeyide ağzından bırakınca , usulca yerine yatırıyorum onu, kendimde yine karşısındaki yatağa yatıyorum. Tam dalıyorum uykuya , telefon çalıyor acı acı. Rüya sanıyorum, rüyamda çalsın diye dua ediyorum, rüya değil ama uyandığım halde telefonu duyuyorum. Telefonun olduğu odanın kapısında dikiliyorum ama telefonu açamıyorum. Memoli yine Besmelelerle geliyor, telefonu açıyor , bir kaç kere tamam deyip kapatıyor telefonu. Odanın kapısında, boş boş bakan bana gelip sıkıca sarılılıp " Başımız sağolsun " diyor. Kendimi yere bırakmak istiyorum bırakamıyorum , ağlamak istiyorum ağlayamıyorum , sadece sarılıp bağrıyorum " Babam " diye.
İşte Babam , böyle aldım ben senin bizi bırakıp gittiğinin haberini. Tam beş senedir her 24.Kasım da bunları yaşıyorum ben, bu akşamda yaşadıklarımı yazmak istedim. Acın öyle bir işlemişki beynimize , kalbimize.. Bugün kardeşim geldi yanıma işyerimde , andık yine beş sene önceki bu günü gözlerimiz dolarak.Birazdan torununu uyutup senin için dua edicem babacım. Lütfen sende bu akşam benim rüyama gel olurmu..
|
6 Yorum:
3 sene 4 ay önce bende o kadar benzer şeyler yaşadım ki, ben de o zaman 4,5 aylık olan aşk böcüğümü son kez emzirebilmişim, ben de o an ameliyatta olan babamın yanında olamamnın verdiği huzursuzlukla aşk böcüğümü emzirirken uyuyakalmışım 1-2 dakikalığına, ve babam el salladı bana rüyamdanezan sesi ile uyandım, ardından acı çalan telefon sesi, hastaneye hemen gel, baban iöin yapılacak bir şey kalmamış yetiş sözleri....
Mekanları cennet olsun...
Sevgili Gün :
Hayat ne kadar tesadüflerle dolu olduğunu gösteriyor işte. Birbirlerini görmeyen,tanımayan sadece yazılarda birbirlerini anlayan 2 insan 1-kaç sene arayla benzer acıları yaşıyor.Acılı günlerimizdede birbirimize verdiğimiz destek insanı rahatlatıyor.
Allah onları nur içinde yatırsın.Dudaklarımızdan çıkan her dua onlara ışık olsun ...
ay canlarım sizi okadariyi anlıyorumki ama siz benden daha şanslısınız çünkü ben babamı hiç tanıyamadım o ödüğünde ben henüz 1 yaşında b,le değilmişim ne onun yüzünü ne sesini hiç bişeyini bilmiyorum baba kelimesi duyunca içim acıyor
Allah rahmet eylesin, mekanı cennet olsun babanın...
Sevgili Zeyno, insanın canının bir parçasını görmeden kaybetmesi eminim çok daha zordur. Allah sabır versin sanada arkadaşım.Babacığın nur içinde yatsın.
Nilüferciğim ; amin canım. Ettiğin dualar için sağol.
Mekanı cennet olsun..
Yorum Gönder
Kaydol: Kayıt Yorumları [Atom]
<< Ana Sayfa